پیرمردی صبح زود از خانه‌اش خارج شد. در راه با یک ماشین تصادف

کرد و آسیب دید .

عابرانی که رد می‌شدند به سرعت او را به اولین درمانگاه رساندند .

پرستاران ابتدا زخم‌های پیرمرد را پانسمان کردند. سپس به او گفتند: "باید

ازت عکسبرداری بشه تا جائی از بدنت آسیب وشکستگی ندیده باشه"

پیرمرد غمگین شد، گفت عجله دارد و نیازی به عکسبرداری نیست .

پرستاران از او دلیل عجله‌اش را پرسیدند .

زنم در خانه سالمندان است. هر صبح آنجا می‌روم و صبحانه را با او

می‌خورم. نمی‌خواهم دیر شود !

پرستاری به او گفت: خودمان به او خبر می‌دهیم.

پیرمرد با اندوه گفت : خیلی متأسفم. او آلزایمردارد. چیزی را متوجه

نخواهد شد! حتی مرا هم نمی‌شناسد !

پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی‌داند شما چه کسی هستید،

چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او می‌روید؟

پیرمرد با صدایی گرفته، به آرامی گفت: اما من که می‌دانم

او چه کسی است...!

خط اولی به دومی گفت:

-ما می توانیم زندگی خوبی داشته باشیم...!

دومی قلبش تپید و گفت:

-بهترین زندگی!!!

در همان زمان معلم فریاد کشید:

-دو خط موازی هیچگاه به هم نمی رسند مگر اینکه یکی

 

مردي مقابل گل فروشي ايستاده بود و مي خواست دسته گلي براي مادرش که در شهر ديگري بود

 سفارش دهد تا برايش پست شود.

وقتي از گل فروشـي خارج شد، دختري را ديد که روي جـدول خيابان نشستـه بود

 و هق هق گريـه مي کرد. مرد نزديک دختر رفت و از او پرسيد: دختر خوب، چرا گريه مي کني؟

دختر در حالي که گريه مي کرد، گفت: مي خواستم براي مادرم يک شاخه گل رز بخرم

ولي فقط 75 سنت دارم در حالي که گل رز 2 دلار مي شود. مرد لبخندي زد و گفت:

 با من بيا، من براي تو يک شاخه گل رز قشنگ مي خرم.

وقتي از گل فروشي خارج مي شدند، مرد به دختر گفت: "مادرت کجاست؟ مي خواهي تو را برسانم؟

 دختر دست مرد را گرفت و گفت: آنجا و به قبرستان آن طرف خيابان اشاره کرد.

مرد او را به قبرستان برد و دختر روي يک قبر تازه نشست و گل را آنجا گذاشت.

مرد دلش گرفت، طاقت نياورد، به گل فروشي برگشت، دسته گل را گرفت و 200 مايل

رانندگي کرد تا خودش دسته گل را به مادرش بدهد.

شب از نيمه گذشته بود. پرستار به مرد جواني که آن طرف تخت ايستاده

بود و با نگراني به پيرمـرد بيمار چشم دوخته بود نگاهي انداخت.

پيرمرد قبل از اينکه از هوش برود، مدام پسر خود را صدا مي زد.

پرستار نزديک پيرمرد شد و آرام در گوش او گفت: پسرت اينجاست، او بالاخره آمد.

بيمار به زحمت چشم هايش را باز کرد و سايه پسرش را ديد که بيرون

چادر اکسيژن ايستاده بود.

بيمار سکته قلبي کرده بود و دکترها ديگر اميدي به زنده ماندن او نداشتند.

پيرمرد به آرامي دستش را دراز کرد و انگشتان پسرش را گرفت.

 لبخندي زد و چشم هايش را بست.

پرستار از تخت کنار که دختري روي آن خوابيده بود، يک صندلي آورد

 تا مرد جوان روي آن بنشيند. بعد از اتاق بيرون رفت. در حالي که

مرد جوان دست پيرمرد را گرفته بود و به آرامي نوازش مي داد.

نزديک هاي صبح حال پيرمرد وخيم شد. مرد جوان به سرعت دکمه

 اضطراري را فشار داد.

پرستار با عجله وارد اتاق شد و به معاينه بيمار پرداخت ولي او از دنيا رفته بود.

 مرد جوان با ناراحتي رو به پرستار کرد و پرسيد: ببخشيد، اين پيرمرد

 چه کسي بود؟! پرستار با تعجب گفت: مگر او پدر شما نبود؟!

مرد جوان گفت: نه، ديشب که براي عيادت دخترم آمدم براي اولين

 بار بود که او را مي ديدم. بعد به تخت کناري که دخترش روي آن خوابيده بود،

 اشاره کرد.

پرستار با تعجب پرسيد: پس چرا همان ديشب نگفتي که پسرش نيستي؟

مرد پاسخ داد: فهميدم که پيرمرد مي خواهد قبل از مردن پسرش را ببيند،

ولي او نيامده بود. آن لحظه که دستم را گرفت، فهميدم که او آن قدر

بيمار است که نمي تواند من را از پسرش تشخيص دهد. من مي دانستم

 که او در آن لحظه چه قدر به من احتياج دارد...

 

چند وقت پیش مردی را در خیابان دیدم که با خودش حرف می زد و راه می رفت.

من با حالتی متعجب و خندان به او زل زده بودم تا بالا خره متوجه نگاه من شد

 و سرش را پایین انداخت و از کنارم رد شد.بعد با خودم گفتم ببین فشار

 زمونه با مردم چه کار کرده که همش دارن با خودشون حرف می زنن.

تو حال خودم بودم که متوجه نگاه خندان و متعجب چند بچه

 مدرسه ای شدم.بی توجه سرم را پایین انداختم و رفتم...

سرما امانش رو بریده بود...همه چیزش رو به خاطر سرما از دست داده بود....

دیگه نایی براش نمانده بود

سعی می کرد خودش رو سر پا نگه داره...داشت موفق می شد ..

که در یک لحظه درد تمام وجودش را 

گرفت.....با تبر به جانش افتاده بودند

 

خورشید غروب کرده بود ... مرد از فرط خستگی و سرما بی رمق به زمین افتاد ...

نیمه شب از شدت تشنگی در خواب نالید ... گل ساقه اش را خم کرد

 و قطره های شبنم را در دهان مرد غلتاند ...

 علفهای سبز اطرافش رشد کردند تا گرمش کنند وخورشید صبحگاهی آنقدر

 بر بدنش تابید که گرمش کرد ... صبح که شد ... غلتید که بیدار شود ..

با این کارش علفها را له کرد ... با دستش ساقه گل را

شکست و تا چشمش به خورشید افتاد گفت : " ای لعنت به این خورشید !

 باز هم هوا گرم است ... "

دخترك گل فروش سالها در آرزوي خريدن يك كفش قرمزُ بود و پولهايي را كه از فروختن گل هاي مري

م به دست آورده بود،در قلك كوچكش جمع مي كرد.

آن روز صبح هم مثل هميشه، در فكر و رويايش بود كه ناگهان در اثر برخورد با اتوموبيلي

 به گوشه اي پرتاب شد. وقتي چشمانش را باز كرد خود را روي تختي سپيد و تميز

ديدكه در كنار آن هديه اي قرار داشت.

دخترك با خوشحالي هديه را باز كرد٬ يك جفت كفش قرمز بود!!!!!

چشمان دخترك لبريز از شادي شد٬ ولي افسوس . . . . . .

او نمي دانست كه پاهايش ديگر توان رفتن ندارد.