اى  پــادشه  خـوبان  داد ا ز  غم تنــهايى‏                                                                  دل بى  تو  به جان آمد وقت است كه  باز آيى‏  

دايـم  گـل  اين  بستـان  شـاداب  نمى‏مـاند                                                      

    دريـاب  ضـعـيـفـان  را  در  وقـت  تـوانــايـى‏  

مشـتاقى و مهجورى دور از تو چنانم كرد                                                      

 كز  دسـت  بخواهـد  شد  پـايـاب  شـكـيـبايى‏  

اى  درد  تو ام  درمان  در  بستر  نـاكامى                                                  ‏   

     و  اى  ياد  توام  مونس  در  گوشه  تنهايى‏  

در   دايره   قسمت   ما  نقطه  تـسـليـمـيم‏                                                    

   لطف آن‏چه تو انديشى حكم آن‏چه تو فرمايى‏  

فكر خود و راى خود در عالم رندى نيست                                                                    
كفر است در اين مذهب خودبينى و خودرايى‏  

حافظ شب هجران شد بوى خوش وصل آمد                                                      
شاد يـت  مبــارك  باد  اى  عاشق  شـيـدايـى‏